θα μιλήσω

Δε μπορώ να μιλήσω για όνειρα

ούτε για απόρθητα κάστρα

πολεμίστρες και στρογγυλά παράθυρα

ούτε για άσπρα άλογα

χρωματιστές σημαίες

κυματίζουν δόξα

στη δίκια μου καμάρα είναι

ένα κρεβάτι που βλέπει ουρανό

πόρτες και παράθυρα δεν έχει ..ούτε φώτα

εκτός από λυχνάρι που καίει το λαδί της ζωής

ένα τραπέζι

στο ανθοδοχείο του

είναι όλα τα λιβάδια του κόσμου

στο νιπτήρα μανιάζουν

οι φουρτούνες της θάλασσας

στο τζάκι καίει την υποκρισία

και στην εξώπορτα

ξεψυχά η κάθε νύχτα

οι φωνές στην αυλή

είναι τα παιδικά μας όνειρα

έτσι αγαπημένη μου

δεν κατάφερα να σου μιλήσω για όνειρα

ούτε για κάστρα και πολεμίστρες

μονό για μια κάμαρη

δίχως πόρτες και ταβάνι

©λαμπρακης γιαννης

με ξύλινο σπαθί

Σκαρφαλώνει

ο ήλιος στα δέντρα

Στις στέγες

με μια ανάσα

στις ανεμόσκαλες

του χρόνου

-τα μαρμάρινα αγάλματα -

Τα άλογα των λεγεώνων

-με τους σταυρούς

χαραγμένους στο στήθος

και στο κεφάλι των ιπποτών -

υψώνουν τα λάβαρα τους πάνω μας

το πρόσταγμα τους , φωνές

στο παζάρι της ζωής

όλα να ρέουν μπροστά

στην ονειροπαγίδα το πάθος

με ξύλινο σπαθί

να μετριάζουν οι κύκλοι τις πυξίδας

τον άνεμο και την τρικυμία του πελάου

πλεγμένη βουή ανεξίτηλα χαραγμένη

στα στόμα του μωρού

που άνοιξε τα μάτια του στο φως

σαν οπτασία

περνούν τα λόγια

χωρίς τριγμούς σερνάμενα

από τιν παρθενιά

των παιδικών ονείρων

στα` ακρόποδα του αδη

(c)γιαννης λαμπρακης 

 Τετ 30 Ιαν 2013 02:47:42 μμ EET

νύχτα

το νυχτολούλουδο

μεθά στον αέρα

η ομορφιά πλεγμένη με ζωή

όλος ο ουρανός

χιλιάδες αστέρια

μέσα σ` ένα χαμόγελο

έκρυψα

ηλιοκαμένα μεσημέρια

θάλασσα

με τον αέρα του πελάου

μ` ένα χαμόγελο, ένα δάκρυ

μέρα ή νύχτα

όσα αγάπησα και μίσησα

είναι

η τρικυμιά

από χαρά φτιαγμένη

για ότι γεννιέται

(c)γιαννης λαμπρακης

μονολογοι

ξεφτούν σιγά σιγά οι σκέψεις

ασπρίζουν απ`το χιόνι οι βούλες

παγώνουν στης καρδιάς τα καταγώγια

οι παιδικές μας οι χάρες …

πέφτει το χιόνι από τα μαλλιά μας

πάν` στης ψυχής μας τη σκεπή

για να παγώσει στη ζωή μας

κι ότι ωραίο να χαθεί

ότι ονειρεύτηκες να ζήσεις

πεθαίνει πριν να έρθει το πρωί

κρατα μοναχά την ελπίδα

για να μην χάσεις τη στιγμή

μα ότι αφήσεις παρακαταθήκη \

ότι ξοδέψεις απ την ψυχή σου εννοώ \

αυτό θα σε χαρακτηρίζει

και θα σε κρατάει μες τον καιρό

πολλές φόρες θα φύγει μακριά

ότι αγάπησες και πόνεσες πολύ

ψάχνει τον τρόπο για να ζήσει

ώσπου να ξαναγεννηθεί

ως κι αν θολώσει το κεφάλι

όσο κι αν κλάψει το μωρό

πάλι θα ξανα-ξημερώσει

μέσα στης γης το βουητό

(c)γιαννης λαμπρακης

Τροχιές

Κύκλους

μετρώ της ζωής

τα κατ` εξακολούθηση ηλιοστάσια

οι εποχές-φθορά παντού-

οι στιγμές

κινούμενες εικόνες στην ακινησία του χρόνου

δίνουν άξια μάταιη

στη φύση τις ζωής -η ζωή τις φύσης -

αδυναμία

χορτάρι στους λόφους του κόσμου

αντιστέκεται λυγίζει

ξαναπατάει στα πόδια του

κοιτά τον ήλιο ,μένει εδώ -αδύναμο-

παντοκράτορας

ο θάνατος ,λαξεύει περίτεχνα την ζωή

αθάνατος υπερόπτης χρωματιστής -αξιοποιός-

ζωοδότης ζωοκλέφτης

πάντα εκεί αντάμα-προς μάτην μας -

έρωτας

κλέφτης πυροδότης -πυρολάτρης -

συκοφαντεί την ανία απαράμιλλος ταραχοποιός

εξαφανίζει αντιστάσεις -αποστάσεις -

ισοπεδώνει ,εξυψώνει καταρρακώνει τα βάθρα

ο άνθρωπος

ταραχοποιός τις μετάλλαξης

οξύθυμος εγωπαθής ρολοδώτης

κριτής υπαρκτός -ανύπαρκτος -

ζωντανός ερωτοκλέφτης-θαμμένος μηδενιστής-

(c)γιαννης λαμπρακης

Στα κύματα

Μέσα στη βουή

αγναντεύω την πορεία -το ποτάμι -της ζωής

όποτε τόλμησα να κοιτάξω πίσω έχασα το φως μου

οι καθρέπτες δεν είχαν καμιά άξια

κανένα είδωλο δεν αντί-στεκονταν

χωνευτήρι του χρόνου περιδίνηση χάους

ήρωες μνημεία μάρμαρα ερείπια όλα

τα έφαγε ο χρόνος και το φεγγάρι

ο ήλιος και η δροσιά της αυγής

το φως να βγαίνει από τις κορφές

να λιάζεται νωχελικά στα ακρογιάλια

απανωτά χάδια του πελαγίσιου αέρα

μοναδικός μάρτυρας υπεράσπισης

γραφτά και άγραφα τραγούδια

περιμένουν χίλια ερωτικά να τα ειπουν

χάδια να καρτερούν τα σώματα

και μέρες να νυχτώσουν

ξεσκίζοντας το υφάδι τις κόλασης

οι μάχες περιμένουν

ήρωες να τις τελειωνόσουν

γητεύω τις ώρες να δω ,μάταια

το Έβερεστ θυμίζει στήθος γυναίκας

κατακτήθηκε μα ποίος τολμά να το ανηφορίσει

ξέμηνα τυφλός μέσα στο χρόνο

περιμείνω

ήλιους και φεγγάρια αστέρια

ώρες γεμάτες ρετσίνι και πεύκο

αλμύρα και έρωτα

γεύομαι τη ζωή σταγόνες

δίψασα να περιμένω

κινώ κατά που σκοτεινιάζει και περιμένω τη νύκτα

εσένα στη νύκτα

λευκό πανί στο πέλαγος

να αγναντέψω από το σούνιο

σημάδι νίκης

αλλιώς τα κέρινα φτερά

θα βιδώσω για να ξεπεράσω τους άνεμους

δε με νοιάζει αν καώ

ούτε αν λιώσουν

θέλω μόνο το δικαίωμα στο ταξίδι

να φουρτουνιάσω τις θάλασσες

σύντροφος του Ποσειδώνα

υποτακτικός στα κοχύλια

να διαφεντέψω την ρωτά των κυμάτων

(c)γιαννης λαμπρακης

κανένας

Μες τα λακκάκια του χειμώνα ωριμάζει η άνοιξη

στις λάσπες των ηφαιστείων  υαλοποιεί τις πέτρες

η δυναμική του απόκοσμου στην καρδιά του κόσμου

μετρημένα αμέτρητα τα παρσέκ και έτη φωτός

 υαλοπίδακες ευτυχίας σε δυο λέξεις

μια δικιά σου ,μια δικιά μου

έτσι φουντώνει το παιχνίδι των αιώνων

ασταμάτητα η ζωή κουβάλα τον έρωτα της

συνυφασμένο μες τον αιώνιο θάνατο

 βρεθήκαμε τυχαία

με τέτοια τερτίπια δεν αγκομαχάει η ζωή

δεν είσαι δικιά μου δεν σου ανήκω

όμως έχεις το κάλεσμα τις σηρήνας

την ομορφιά της Αφροδίτης

για μένα θα κρατήσω το κατάρτι του Οδυσσέα

να δεθώ γιατί φοβήθηκα είναι αλήθια

η ομορφιά σου κάτι ποιο πάνω από αιώνια

σαν άλλος ''κανένας ''θα πορευτώ

ίσος να αγγίξω το περίγραμμα

εσένα ,την σκιά ,τον ήχο της φωνής σου ...

εδώ να στρώνω λουλούδια την δικιά σου αθιβολή

ξυλοκόπος να φτιάξω το κρεβάτι που θα ξαποστάσεις

πεζός να ανοίξω το δρόμο για να με κυριέψεις

(c)γιαννης λαμπρακης

η κληρονομιά

Το μεταλλείο της ζωής

-στοές ατελείωτες -

κινάει από τoν έρωτα

μόνος μαζί με το θάνατο

αθάνατοι κι οι δυο ,αρχινημένο τέλος

μοιράζονται τα χ(ρ)ώματα στη γη

η κληρονομιά

να σηκωθεί το φως

ποιο πέρα πάνω να δούμε μακριά

βλέπεις το λάθος

είναι τα ποδιά μεσ` τη λάσπη

γήινη ομορφιά

μα η ψυχή περνά τα σύννεφα

σαΐτα ερωτική με το χορό της ζωής

ανεμπόδιστο κεντρί τις ζωής τρύπα

τις σάρκες νιάτα

ξαμολάει ομορφιές

σμίγουν κορμιά ενώνονται καημοί

μοιράζονται σε κομμάτια το φως

τοίχος πανύψηλος

το αύριο του ηλίου

φωτεινές πέτρες τα πάθη που ξαμολήθηκαν

να κουρσέψουν όνειρα

αθάνατα

(c) γιαννης λαμπρακης

Έρωτας

Οι φωνές αιώνων

στο ξετροχάλιασμα των αστεριών

η ανάκλαση τις θάλασσας

με ομορφοχτενίζμενα τα μαλλιά τις

κοιτούν την άβυσσο

χωρίς ερωτηματικά

πάρα μόνο με απόφαση

να συντρίψουν τις άξιες

φωτιά να κατακαίει στην ερημιά

το εφήμερο το θείο

πυρσός διώχνει τιν σκόνη του σύμπαντου

ξεπλύνει τα μάτια με υφάλμυρο νερό

ξανοίγεται στα σκαλοπάτια που κτίζει

από το χώμα στον ουρανό

πέτρα την πέτρα

όλα διαφορετικά -διάφανα -

στα φτερά τις άπτερου νίκης

ανάμεσα στα παρσεκ του χάους

μόνο σκαλοπάτι -να μην στεριώσει -

αμέθυστο με τον πρωινό ήλιο

στο πρώτο φως στεριώνει το λουλούδι

κάθε φορά διαφορετικό

και πάντα νέο αρωματίζει

-ω έρωτα -

με αστρόφωτα μάτια

τυφλώνεις

σαν άλλος όμηρος τραγουδάς

όσους σπαράζουν

στην εξομολόγηση τους το όνομα σου

σα ορίζοντας γαλανός

και μια γεύση στίφη

κρατά στον ουρανίσκο του μυαλού

τη μοναδική ατόφια γεύση της ζωής

(c)γιαννης λαμπρακης

μικρές περιπλανήσεις

Μικρές περιπλανήσεις

μια περιστροφή που ζαλίζει τη γη

ακουμπάμε τα δάκτυλα στη στάχτη

χορεύουμε χαοτικά

αυτό το λέτε πως είναι η ζωή

μικρές περιπλανήσεις

λέξεις που ανασαίνουν αέρα

για να αποδείξουν αδιέξοδα

αν τολμούσαμε

να πούμε ότι δεν ειπώθηκε πότε

καμιά σκιά δεν θα υπήρχε

μικρές περιπλανήσεις

στίχους που φτιάχνουν καράβια

θάλασσες κουρσεύουν έρωτες να καούν

σε τρυφερά μάγουλα

χείλια τραγούδια

σε μάτια θαλασσινά

πυρίμαχα λουλούδια που ζουν αιώνια

μικρές περιπλανήσεις

σε μια κάμαρη κλειδωμένη

ο ήλιος άδικα χτυπάει τα παράθυρα

καλντερίμια απάτητα

το κρεβάτι ατσαλάκωτο

ίσος καταμεσής της νύκτας

λάμψει το φεγγάρι

(c)γιαννης λαμπρακης

στα χαλίκια

Έρημο το ακρογιάλι

η θάλασσα ανήσυχη

-η ελπίδα κυλά στα χαλίκια-

η κάψα του μεσημεριού

στο αιώνιο πήγαινε έλα

Σαν την φύτρα που ξυπνά

Το κύμα

το αύριο

η αλμύρα

ένας σκοπός η ζωή

Στα πόδια σου

ο Όμηρος

Τυφλωμένος τραγουδά

να μην χαθείς

σε κανένα αύριο

γραφεί την ευτυχία

με κεφαλαία γράμματα

στο θαλασσινό ορίζοντα

με τους γλάρους

στα ξάρτια να αλητευουν το γλάζιο

μέχρι να σκεπαστεί η ψυχή τους

©γιαννης λαμπρακης

ο σπορος της ζωης

Η μέρα ρίχνει φως στις σκιές

 ροδί ανοιγμένο

φαίνονται τα σπόρια τις ζωής

η ελπίδα καταρρέει πριν  να λάμψει

ολες οι θαλασσινές φουρτούνες

σταματούν στην ακτή

για να γλυκάνουν οι μέρες που τρέχουν

Αυτό που είναι κουκκίδα στον ουρανό

Αύριο θα είναι ήλιος που μας φέγγει

Μια πορεία , μια ευχή σ`ένα αστέρι

Ότι αγαπήσαμε κι ότι μισήσαμε

η σκόνη που είμαστε φτιαγμένοι

Τα υλικά που χρειαστήκαν

Για να στηθεί μια σκαλωσιά πανύψηλη

στον ουρανό

να μπορούν να κοιτάξουν την ομορφιά

όσοι δεν ξεκόλλησαν από τη γη

Με τις ρίζες τους

θρυμματίζουν βράχια

ανοίγουν δρόμους

να φυτρώσουν οι σπόροι της ζωής

σήμερα

για να μην υπάρχουν σκιές αύριο

©γιαννης λαμπρακης

ετερόκλητα

πριν από μας
 γεύτηκαν τους καρπούς
τον αέρα τούτης της γης   
 ερωτεύτηκαν και αγωνίστηκαν
στα  βουνά
στους γυναικείους κάμπους
 την παρθένα θάλασσα μας

ήρωες και εφιάλτες
καρποί  του ίδιου τόπου
 εύκολα
ο ήλιος μαζί με την βροχή
εικόνες που άλλες δεν υπάρχουν
Ερινύες και Σειρήνες
τα νησιά μας
για την μέρα που φαγώνεται
στα βράχια μαζί με τα κύματα
 συγχορδίες
που αναθάρρεψαν
 θεούς με  πάθη
Κενταύρους ,αμαζόνες
την   Δήμητρα να κάνει έρωτα με τον Ποσειδώνα
κι η Αφροδίτη νυμφεύεται τον Ήφαιστο

  πολλά ακόμα
ήθελα να ανακαλύψω τον κόσμο
μέσα από την αφή που άφησαν οι θεοί
και η θαλασσινή αύρα πάνω σου
αργυρό  ιδρώτα
στα σοκάκια  που τρέφεις καημούς
 (c)γιαννης λαμπρακης

ορίζοντας τις κόλασης

Φύτεψα δυο χέρια στο Ήτα του ηλίου

και φύτρωσαν τα χείλια σου

σαν αρχαία τραγωδία περιμένω

- από μηχανή θεό -

να αγκαλιάσει τις ώρες

ανάμεσα σε φως και την  ζέστη

εκεί κρυβόσουν χρόνια πριν σε αγγίξω

φύτεψα δυο χείλια στο Θήτα της θάλασσας

να γεύομαι την αλμύρα

ανάμεσα σε κολόνες

λαξεμένο αιώνιο μάρμαρο

εξέλιξη της ομορφιάς

 χάδι για την ζωή

φύτεψα δυο χέρια στο Όμικρον του ορίζοντα

να μ` αγγίζει σα χάδι 

η πόρτα του παράδεισου

υπόσχεση- παιχνιδιού- παιδιών στο δρόμο

μέτρημα βιαστικό -μπερδεμένο -

για τις ώρες που μένεις μακριά

κούρσεψα το Κάπα της κόλασης

μαζεύοντας τις ώρες που γέμισαν φωτιές

ρεσάλτο πειρατικό στη γαλήνη 

λάβα καυτή λούζει τα χαρτιά

όταν οι λέξεις δε  φτάνουν

στον ήλιο την  θάλασσα 

ο ορίζοντας μιας  κόλασης
που κοντεύει να σβήσει 

(c)γιαννης λαμπρακης

αν

Αν είχα τη δύναμη
δεν θα άφηνα ποτέ δάκρυ να κυλίσει στα μάτια σου
αν το ζητούσες
θα σταματούσα τη γη
όταν νιώθεις όμορφα
να μείνει έτσι για πάντα

αν ήθελες

θα σε ακούω ώρες ατέλειωτες να μιλάς
χωρίς να σε σταματήσω
να σε κοιτώ στα μάτια
ώσπου να πλημμυρίσουν
από τις τρικυμίες των δικών σου
για να σβήνει η φωτιά που με κατακαίει

αν έπρεπε
θα έδιωχνα τους χειμώνες
να μην παγώσει κανένας έρωτας
θα πετούσα τους κεραυνούς μακριά
για να ανθίζει η άνοιξη\
θα εξαφανιζόμουν μέσα στα μαλλιά σου σαν αεράκι

αν το ζητούσες
θα έδιωχνα την αδικία από γύρω μας
ώστε να μην πονέσει κανένας
να σε αγγίξω
αυτό μονό για να καώ από εσένα


να τους κάνω όλους μικρούς ή μεγάλους
αν σε ευχαριστεί
θα μπορούσα να έχω συνεχεία άδικο
Αν το ζητήσεις
να γινόμουν σκιά σου τις μέρες
το φως που διαλύει τα σκοτάδια

μπορεί να χαλάσω τον κόσμο αν το θες και να τον ξαναφτιάξω
δεν χρειάζομαι τίποτα για μένα
αρκεί να ζήσεις
οσο για τον πονο
θα πονούσα μόνος μου
κι αν σκοντάψεις
θα πέσω εγώ
ότι θέλεις
μονό να μου το ζητήσεις
©λαμπρακης γιαννης

Έλα

Έλα λοιπόν
μαζι με την την άνοιξη
να ξανανιώσει
η γέρικη αυλόπορτα
το σκυλί γαβγίζει , το χρόνο που περνά
οι ασπρισμένοι τοίχοι και τα σοκάκια τα χορταριασμένα
ο τρόχος της ζωής
ματώνει
στα μονοπάτια τις χαράς
μπροστά σε ένα αυγερινο
που μαζεύει σκιές για να ζήσει

έλα λοιπόν
να περπατήσει στoν κόσμο
χάραξε
ονειρέψου
άφησε τη ζωή να γελάσει

εκεί στις πέτρες και στα αγριόχορτα θα περιμένω
να ανθίσουν τα μάτια σου στη σκέψη μου
(C)γιαννης λαμπρακης

παιδικά όνειρα

όσα μπορέσαμε να ξαναζήσουμε

οι σκιές που μας στοιχειώνουν

Εκεί που καταφέραμε να κρυφτούμε

Σαν αισθήματα που τείνουν στο άπειρο

Όπως ο θεός …

Πεπερασμένο άπειρο

.μέσα στην απόγνωση τις μοναξιάς

Και την αγωνία τις αγάπης

Άφθαρτες στιγμές

Σε μια φθίνουσα πορεία

αγκαλιά τις κόλασης

Τόσο αληθινή

Όσο και η μέρα που τελείωσε

μέσα σε ασήμαντους δρόμους

κυκλικά αισθήματα

ξεχειλίζουν απόγνωση

χωρίς να ξέρεις το γιατί

γίνεσαι η φωτιά και το κερί

την ίδια στιγμή

ένας κόσμος δάκρια λιωμένα

καμένα αισθήματα

γιατί κάνεις δεν τόλμησε να γίνει η φωτιά

που θα φωτίσει τον άλλο

©γιαννης λαμπρακης

έμμονες

έμμονες

Τα χέρια

που κράτησαν  μαλακό πηλό

Να χαράξουν

την μορφή του έρωτα

Είναι μαλακότερα από αυτόν

κι έτσι η ομορφιά αντιγράφει

τους παλμούς της καρδιάς των 

την ιστορία

χρειάστηκε να φωτίσω

για να μην σβησει  η φωτιά που σιγοκαίει

στην  ολική παρουσία της νωθρότητας

μες τον όμορφο βάλτο που επιπλέουμε

η σιωπή

πάντα κρύβει την αλήθεια

με επιμέλεια συγκεντρώνει τις ενοχές μας

εκείνα που διαλέξαμε να μην βλέπουμε

στην ουσία που υπάρχουμε

το παρόν

είναι στο καθημερινό μούδιασμα

η ανημποριά μας να αισθανθούμε

ακόμα και τον δικό μας θάνατο

το μέλλον \

είναι και μένει όνειρο

που δεν μπορέσαμε

να διαβασουμε

έτσι ο ημερήσιος ύπνος

παρουσιάζει διαταραχέςστον νυκτερινό

-καταφεύγουμε στα χάπια-

τα παιδία

ξαναγράφουν την ιστορία κάθε μέρα

κι εμείς τους στερούμε τον αέρα να μην ανασαίνουν

ώστε οι μέρες να αναχωρούν  σαν αστικά

στη πόλη των ονείρων μας

τα σχέδια

ανεξίτηλα γραμμένα

στα παλαιοτέρα των ονείρων μας

χωρίς αναπνοή

για να μην υπάρχουν σαν εμάς …

κι εμείς χαιρόμαστε

την μηδενική ύπαρξη που λαχταρούμε

ο πηλός

είναι εδώ .χωρίς χέρια να τον φτιάξουν

μονό ο παλμός από κάποια όνειρα υπάρχει

παίρνει μορφή από τον ερώτα

εκείνων που διάλεξαν να κοιτάξουν το φως

κι αντιστέκονται στη νύχτα μας 

η εμορφία

απο ότι ζήσαμε κι αισθανθήκαμε

αναπνέει, μονό σ αυτά που χαρίσαμε

©λαμπρακης γιαννης

το βάθος του κόσμου

μου μένει να μετρήσω το βάθος των πραγμάτων με τους στίχους

Εκεί κρύβω την ψύχη μου

την μοιράζω σαν άνεμος

Δεν θα φυτέψω στο χαρτί όμορφες λέξεις ..

θυμίζει κλάμα μωρού , χαμόγελο ,άλλοτε χάδι

Κάποιες φορές είναι στην αγκαλιά των ερωτευμένων

Δεν μπορεί να φτάσει άλλη

\στο βάθος των πραγμάτων

ισόρροπα

μπορεί να κλείσει τις ρωγμές

που αφήνει το σκοτάδι με καθαρό φως

ξετυλίγει τον κόσμο γύρω από τον ήλιο

χρωματίζει με αρώματα

νυκτερινών λουλουδιών την ζωή

©γιαννης λαμπρακης

Η ζωή είναι γυναίκα

Η ζωή είναι γυναίκα

ψηλάφισα τις πληγές

βρήκα μονό το μαχαίρι

επάνω τις καρφωμένο

στα τραγούδια τις άνοιξης

Το θέρος του ιδρώτα και το φθινόπωρο τις απελπισίας

Τα κουφάρια από τα τζιτζίκια

δεν θα φωνάξουν πια

Έτσι μένουν

σπασμένα παιχνίδια

στη γωνία

Μα η ζωή είναι γυναίκα

γεννά μαζί με την χαρά τον πόνο

μαζί με την αγκαλιά το δάκρυ

Σε διάδρομους απογειώσεις

τα κουφάρια τις συντριβής

μα η ζωή είναι γυναίκα

©γιαννης λαμπρακης